Mononukleoza EBV p/c IgM

Oznaczenie specyficznych przeciwciał IgM przeciwko antygenowi kapsydowemu (VCA) wirusa EBV to najczulsze, referencyjne badanie potwierdzające wczesną, rygorystycznie ostrą fazę mononukleozy zakaźnej. Immunoglobuliny te stanowią pierwszą, ukierunkowaną odpowiedź humoralną ludzkiego organizmu na białka strukturalne tworzącego się wirusa, krążąc we krwi zaledwie przez kilka tygodni od wniknięcia patogenu. Brak precyzyjnej identyfikacji serologicznej u pacjentów z gigantycznym obrzękiem dróg oddechowych prowadzi do błędnych, niebezpiecznych zabiegów laryngologicznych i zbagatelizowania zagrażającej, mechanicznej niedrożności krtani. Wykrycie laboratoryjne markera VCA IgM wymusza na klinicystach odstawienie nieskutecznych antybiotyków i pilne zastosowanie ratunkowej sterydoterapii u pacjentów duszonych przerostem tkanki chłonnej.

Wskazania do wykonania badania:

Ostateczne potwierdzenie aktywnej mononukleozy przy ujemnym lub wysoce wątpliwym wyniku testu lateksowego

Diagnostyka ostrych zespołów mononukleozopodobnych u bardzo małych dzieci, niewytwarzających przeciwciał heterofilnych

Różnicowanie ciężkich zakażeń wirusowych przy nagłym wystąpieniu potężnej limfocytozy atypowej w rozmazie krwi

Weryfikacja ostrych, idiopatycznych zapaleń miąższu wątroby o charakterze ewidentnie wirusowym

Identyfikacja czynnika wyzwalającego rzadkie, ostre powikłania neurologiczne w postaci zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych