TIBC

Oznaczenie całkowitej zdolności wiązania żelaza (TIBC) to precyzyjny test analityczny wyliczający maksymalną pojemność surowicy pacjenta do całkowitego nasycenia krążącej w niej transferyny jonami żelaza. Parametr ten jest wprost proporcjonalny do fizycznego stężenia apotransferyny wyprodukowanej w wątrobie, która kompensacyjnie namnaża się w krwiobiegu pacjenta dotkniętego narastającym, długotrwałym deficytem żelaza w szpiku. Ominięcie weryfikacji tego wskaźnika prowadzi do potężnych, medycznych błędów diagnostycznych, gdzie groźna hemochromatoza jest mylona z anemią, skazując obciążoną toksycznie wątrobę na postępującą, krwawą marskość. Zarejestrowanie rozbieżności między skrajnie wysokim TIBC a niskim żelazem zmusza hematologa do natychmiastowej podaży preparatów żelaza, aby zamknąć patologiczną kaskadę hipoksji komórkowej.

Wskazania do wykonania badania:

Różnicowanie groźnej, utajonej niedokrwistości z niedoboru żelaza (wysokie TIBC)

Odróżnianie anemicznych stanów zapalnych chorób przewlekłych (niskie lub prawidłowe TIBC)

Diagnostyka toksycznego przeładowania żelazem w uwarunkowanej genetycznie hemochromatozie

Weryfikacja stopnia niedożywienia białkowego u pacjentów z upośledzonym wchłanianiem jelitowym

Ocena patologicznej utraty transferyny przez nerki u pacjentów z zespołem nerczycowym